Σχετικά με την επιβίωση στην ύπαιθρο & έναν ποιοτικότερο τρόπο ζωής

Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου

Πώς θα ήταν κάθε ιστορία, αν τη βλέπαμε και από την πλευρά του άλλου;
Και δεν εννοώ μόνο τα παραμύθια, αλλά γενικότερα τη ζωή.
Διαβάστε το επόμενο “διαφορετικό” παραμύθι:
Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου
κοκκινοσκουφιτσα-695x390

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό.Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.
Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια
που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα
δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας
ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα
ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην
ήθελε να την αναγνωρίσουν.Φυσικά, την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν,
πού πήγαινε, από πού ερχόταν κλπ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια
γιαγιά, που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.

Έδειχνε βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε
ύποπτη μ’ αυτά τα ρούχα.. Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να
εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.

Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς
της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα, της εξήγησα το πρόβλημά μου
και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα
συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το
κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι, την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα
όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το κορίτσι ήλθε, με
τα κόκκινα μαγουλά της, και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά. Με
είχαν προσβάλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα
ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλλίτερα.
Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λέει.
Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα
καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι’ αυτό το κορίτσι, που έβαζε
ένα ευγενικό προσωπείο, αλλά ήταν τόσο κακοήθης. Παρ’ όλα αυτά, έχω την
τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο, και της είπα ότι τα γουρλωτά μου
μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλλίτερα. Η επόμενη προσβολή  στ’ αλήθεια
με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το
κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση.. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω
την ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα
μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλλίτερα.
Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα
κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να
τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να την
ηρεμήσω. Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να
χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και
ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και
κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω
μου και την κοπάνησα.

Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως, αυτή η
γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα
κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός.  Όλοι άρχισαν να με
αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα,
όμως, εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την
ιστορία μου.

Με εκτίμηση
Ο λύκος

Follow us
Similar posts
  • Μία παραμυθένια ... Πόσοι θα θέλατε να ζείτε σε μία πόλη, μακριά από το άγχος, σε ένα παραμυθένιο μέρος, γεμάτο χρώμα και ζωή, χωρίς δρόμους και αυτοκίνητα; Ισως πολλοί αν όχι οι περισσότεροι. Κάπου εκεί στην Ολλανδία, 55 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Αμστερνταμ βρίσκεται η «Βενετία του Βορρά». Η μικρή πόλη Giethoorn με 2.500 κατοίκους που ζουν χωρίς αυτοκίνητο, [...]
  • Το δέντρο που έδ... Συγγραφέας ο Σελ Σίλβερσταϊν. Ένα παραμύθι από εκείνα που δεν είναι για παιδιά, αλλά κυρίως για τους μεγάλους. Με δυνατά μηνύματα για το «δόσιμο», τη γενναιοδωρία, την πλεονεξία, την ακόρεστη μανία που οδηγεί στην ανικανοποίηση και αχόρταγη απαίτηση για όλο και περισσότερα, μέχρι που η ζωή φτάνει στο τέλος… Μία φορά κι έναν καιρό ήταν [...]
  • Το κομμάτι που λ... Η ιστορία μιλά για τη μοναξιά και την ανάγκη «να ανήκεις». Την ανάγκη να βρεις αυτό που σε συμπληρώνει, ώστε να «κυλήσεις» στη ζωή μαζί του. Μιλά για την εναγώνια αναζήτηση αυτού του άλλου, που θα έρθει ως «από μηχανής θεός», να κλείσει το μέσα μας κενό, να δώσει νόημα στη ζωή μας. Αυτό το [...]
  • Το δέντρο της ντ... Κοιτάζοντας μια φωτογραφία ενός απλού δέντρου μέσα σε ένα δάσος πόσες άραγε ιστορίες θα μπορούσαν να αναπηδήσουν από τα βάθη ενός κουρασμένου μυαλού; Πόσες διαμορφωμένες ιστορίες καθημερινής τρέλας θα μπορούσαν να αναγεννηθούν; Πόσες σκέψεις, πόσοι ήχοι χαράς, λύπης, απελπισίας θα μπορούσαν να δημιουργηθούν κοιτώντας απλά μια εικόνα; Πόσος πόνος και πόση απόρριψη χρειάζεται μια ψυχή [...]
  • Η αγέλαστη πολιτ... Η αγέλαστη πολιτεία και οι καλικάντζαροι του Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα. Eνα πανέμορφο Χριστουγεννιάτικο παραμύθι για μικρούς και μεγάλους!!! Ξημερώνει στην Αγέλαστη Πολιτεία, ένα μέρος που δεν επιτρέπεται η διασκέδαση και η χαρά, κυριαρχεί η σοβαρότητα και η αυστηρότητα, και οι γονείς αυτού του μέρους προσπαθούν, επιτυχημένα, να περάσουν τούτα τα ιδανικά στα παιδιά τους. [...]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

GreekEnglish
«Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό, από μια ιδέα, που έφτασε η ώρα της να πραγματοποιηθεί...» Βίκτωρ Ουγκό

Αρχείο

GreekEnglish